Galicia Confidencial
Mais
todo isto está en risco. Nos últimos tempos as políticas impulsadas dende o
poder polo Partido Popular (PP) van encamiñadas a suspender a atención
sanitaria como un dereito das persoas para convertela nun negocio. Este
gravísimo proceso de extirpación dun dereito para transformar a saúde nunha
mercadoría dase en todo o territorio estatal, pero aplícase dun xeito moi
intenso e perseverante no noso país. Os severos recortes practicados están a
provocar efectos moi prexudiciais.
Galicia
incorporouse tarde ao desenvolvemento da AP (decreto de 1993), pois o PP estivo
en contra desde os inicios e alineouse sempre cos sectores máis reaccionarios
do sector. Pese a todo a sanidade galega e o nivel de AP melloraron de maneira
notable nas últimas décadas. Hai 50 anos os médicos pasaban consulta no propio
domicilio e a carencia de medios era absoluta. As primeiras promocións de
médicos de familia tivemos unha profunda implicación e unha actitude de
absoluta militancia que favoreceu a implantación do novo modelo da AP, en
contra das resistencias de certos grupos profesionais e do propio goberno do
PP.
O
goberno progresista (2005-2009) impulsou de forma notable a Sanidade Pública e
mellorou o primeiro nivel asistencial (con aumento de recursos, dotación de
medios e incremento de persoal). Puxo en marcha un ambicioso plan de mellora da
AP que non chegou a desenvolverse pois foi paralizado de inmediato polo PP
cando ocupou de novo o poder da Xunta (tamén anulou o proxecto de hospital
público de Vigo para impulsar un proxecto privado que provocou e provoca graves
disfuncións nesa área sanitaria). Núñez Feijóo é un experto privatizador,
coñecedor desde antiguo do negocio sanitario; a eso se dedicou desde o primeiro
día: a desmantelar a sanidade pública e a crear espazos de negocio para grupos
afíns e as grandes multinacionais do sector (aseguradoras privadas, empresas de
tecnoloxía e industria farmacéutica).
En
AP, ademáis de suspender a aplicación do plan de mellora tamén suprimiu as
Xerencias de AP (que tiñan o seu orzamento e capacidade de decisión propia);
foron fagocitadas por unha xerencia única hospitalaria (EOXI), de tal forma que
o primeiro nivel asistencial perdeu autonomía de xestión e pasou a ser un
apéndice menor dos grandes monstruos hospitalarios. A perda de orzamento, de
medios e de persoal foi progresiva e continuada. Non houbo convocatorias de
prazas para AP e outras foron amortizadas. Os contratos eventuais do persoal
son cada vez máis precarios e degradantes; a Administración maltrata aos
profesionais con ensañamento. A sobrecarga asistencial é cada vez maior. A aparición de problemas sanitarios pola dificultade de facer unha atención de calidade é evidente. O amoreamento de padiolas nos Servizos de Urxencia é cada día máis ofensivo para a dignidade humana. Hai uns meses morreu un paciente no PAC da Estrada e provocou unha grande alarma social. Hai unha denuncia na Fiscalía polo falecemento de dous pacientes na Urxencia do CHUS (dirixido por unha prima de Núñez Feijóo). A protesta social e profesional comeza a ser máis intensa: hai folga nos PACs e nos Servizos de Urxencias, e unha dimisión en masa dos xefes de servizo de AP en Vigo. Din que non hai persoal para mellorar os servizos. Tamén iso é falso: se convocasen unha oposición presentaríanse cen persoas para cada praza. Pero os profesionais, se poden, fuxen dunhas condicións laborais intolerables.
Nos
últimos dez anos a calidade asistencial dos Centros de Saúde sustentouse no
esforzo e na entrega de moitos profesionais que agora, no límite da súa
resistencia, protestan e reclaman solucións. Ante a alarma social a Xunta
responde coa creación de grupos de traballo, integrados por profesionais afíns,
aos que encarga o deseño dun novo modelo de AP, dando a entender que o
existente non é bó. Realmente non se precisa un modelo novo: o necesario é
restaurar o dano causado coas decisións adoptadas por eles mesmos. O actual
deterioro non é froito da manifesta incompetencia dos dirixentes. Pola contra, é
o resultado dun plan trazado previamente e executado desde o poder político coa
complicidade dalgúns profesionais, que colaboraron desde os seus postos de
xestión no desmantelamento da AP. Pero aínda é posible recuperar a dignidade:
só é preciso un cambio político.
